โหมดไม่ระบุตัวตนกันเว็บจับคู่บัญชีได้จริงหรือ มาดูเขตแดนการแยกตัวของหน้าต่าง incognito ก่อน

สรุปสั้น ๆ ก่อน: ไม่ได้ หน้าต่างไม่ระบุตัวตน (Firefox เรียกว่าหน้าต่างส่วนตัว) แยกเฉพาะร่องรอยที่ค้างอยู่ในเครื่อง ไม่ใช่ตัวตนภายนอกของคุณ คำอธิบายทางการของทั้งสองเบราว์เซอร์พูดเรื่องเดียวกัน: ปิดหน้าต่างแล้ว ประวัติ คุกกี้ และข้อมูลเว็บไซต์จะไม่ค้างอยู่ในเครื่อง แต่ผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ต ที่ทำงาน และเว็บไซต์ที่คุณเข้าชมยังมองเห็นกิจกรรมของคุณเหมือนเดิม หน้าต่างไม่ระบุตัวตนบนเครื่องเดียวกันใช้ฟิงเกอร์พรินต์ชุดเดียวกัน IP ขาออกเส้นเดียวกัน และสเปกฮาร์ดแวร์ชุดเดียวกัน ซึ่งเป็นสิ่งที่แพลตฟอร์มใช้พิจารณาการเชื่อมโยงบัญชี

มีผู้อ่านคนหนึ่งที่ทำร้านออนไลน์หลายร้านเล่าให้ฟังว่า เปิดหน้าต่างไม่ระบุตัวตนสามบานใน Chrome เดียว ล็อกอินแอดมินร้านสามร้านแยกกัน ด้วยความเชื่อว่า "สามหน้าต่างไม่เกี่ยวกัน ถือว่าเป็นสามเครื่อง" สามวันต่อมา สามบัญชีโดนจำกัดพร้อมกันหมด

ในคำว่า "ไม่ระบุตัวตน" ที่จริงมีแค่คำแรกเท่านั้น ส่วนคำว่า "โหมด" ต่างหากที่คนมักอ่านผิดเป็น "เปลี่ยนชุดตัวตนใหม่"

พูดให้ชัดก่อน: มันแยกร่องรอยที่ค้างในเครื่อง ไม่ใช่ตัวตน

สิ่งที่สองเบราว์เซอร์ตอบจริง ๆ คือคำถามเดียวกัน: ทำอย่างไรให้คุณไม่ทิ้งร่องรอยไว้ในเครื่องของตัวเอง

หน้าช่วยเหลือของ Chrome พูดตรง ๆ ว่า โหมดไม่ระบุตัวตนป้องกันไม่ให้เบราว์เซอร์บันทึกข้อมูลบางอย่างลงเครื่อง เมื่อจบเซสชันจะไม่เก็บข้อมูลเว็บไซต์และไม่บันทึกเว็บที่เข้าชม หน้าเดียวกันยังเสริมไว้ว่า โหมดไม่ระบุตัวตนไม่ได้ทำให้คุณนิรนามทั้งหมด เว็บไซต์ที่คุณเข้าชมและหน่วยงานที่ดูแลเครือข่ายของคุณ (โรงเรียน ที่ทำงาน ผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ต) อาจมองเห็นกิจกรรมของคุณในโหมดนี้

คำอธิบายการเข้าชมแบบส่วนตัวอย่างเป็นทางการของ Firefox ก็สมเหตุสมผลแบบเดียวกัน: หน้าที่เข้าชม ข้อมูลฟอร์มและการค้นหา รายการดาวน์โหลด คุกกี้ แคช และเนื้อหาออฟไลน์ จะไม่ถูกทิ้งไว้ แต่หน้านั้นตั้งข้อความ "สำคัญ" แยกไว้ว่า การเข้าชมแบบส่วนตัวไม่ได้ทำให้คุณนิรนามบนเครือข่าย ผู้ให้บริการเครือข่าย ที่ทำงาน หรือเว็บไซต์ที่เข้าชมยังคงรวบรวมข้อมูลหน้าที่คุณเปิดได้

อ่านสองตอนรวมกัน เส้นแบ่งก็ชัด: มันทำหน้าที่เก็บกวาดร่องรอยภายในเครื่อง พ้นจากเครื่องนี้ไปแล้วไม่มีผลอีกต่อไป แพลตฟอร์มพิจารณาว่าสองบัญชีเชื่อมโยงกันหรือไม่ ไม่เคยดูว่า "เครื่องนี้ทิ้งร่องรอยไว้หรือเปล่า" แต่ดูว่า "การเข้าชมสองครั้งนี้เหมือนเครื่องเดียวกัน เส้นเดียวกันหรือเปล่า"

มันจัดการอะไร ไม่แตะอะไร: เทียบทีละข้อ

ข้อมูลทางการระบุรายการไว้ครบมาก แต่กระจายอยู่หลายที่ พอจัดกลุ่มใหม่ตาม "จบเซสชันไม่ระบุตัวตนแล้วมีอะไรค้างไหม" กฎก็เห็นได้ในแวบเดียว

สิ่งที่มันจัดการให้:

• หน้าที่เข้าชม: ไม่เข้าประวัติการเข้าชม และไม่โผล่ในการเติมอัตโนมัติของแถบที่อยู่.
• ข้อมูลฟอร์มและการค้นหา: สิ่งที่พิมพ์ในช่องข้อความและช่องค้นหาจะไม่ถูกเก็บไว้เติมอัตโนมัติ.
• รายการดาวน์โหลด: ออกจากโหมดแล้วจะไม่ปรากฏในตัวจัดการดาวน์โหลด.
• คุกกี้และข้อมูลเว็บไซต์: ค้างชั่วคราวในหน่วยความจำระหว่างเซสชันเพื่อให้เว็บทำงานปกติ ปิดแล้วทิ้งทันที.
• แคชหน้าเว็บและเนื้อหาออฟไลน์: หน้าที่แคชไว้และเนื้อหาที่บันทึกไว้อ่านออฟไลน์จะไม่ถูกเขียนลงดิสก์.
• คุกกี้บุคคลที่สามและตัวติดตาม: หน้าต่างส่วนตัวของ Firefox บล็อกเป็นค่าเริ่มต้นอยู่แล้ว ส่วน Chrome บนมือถือก็บล็อกคุกกี้ข้ามไซต์เป็นค่าเริ่มต้นเช่นกัน.

สิ่งที่มันไม่แตะ:

• IP ขาออก: เว็บไซต์เห็นที่อยู่ของเส้นเดิมของคุณเหมือนเดิม.
• ฟิงเกอร์พรินต์เบราว์เซอร์และสเปกฮาร์ดแวร์: การ์ดจอ ฟอนต์ ขนาดหน้าจอ จำนวนคอร์ CPU ขนาด RAM ครบทุกข้อไม่หายสักอย่าง.
• บุ๊กมาร์กและรหัสผ่าน: บุ๊กมาร์กและรหัสผ่านที่เก็บในหน้าต่างไม่ระบุตัวตน ออกแล้วยังอยู่ในเซสชันปกติเหมือนเดิม.
• ไฟล์ที่ดาวน์โหลดมา: รายการหายไป แต่ตัวไฟล์ยังอยู่บนฮาร์ดดิสก์.
• เขตเวลาและภาษาระดับระบบ: ตามระบบและการตั้งค่า หน้าต่างไม่ระบุตัวตนไม่แตะต้องเลย.
• ระหว่างหน้าต่างไม่ระบุตัวตนชุดเดียวกัน: มันอยู่ในเซสชันชั่วคราวเดียวกัน ใช้คุกกี้ในหน่วยความจำร่วมกัน ปิดบานสุดท้ายค่อยทิ้งพร้อมกัน.

กฎสะอาดมาก: สิ่งที่ล้างได้คือ "ร่องรอยที่ค้างในเครื่อง" ทั้งหมด สิ่งที่ล้างไม่ได้คือ "คุณสมบัติที่รายงานออกไปข้างนอก" ทั้งหมด อย่างแรกกระทบแค่คนถัดไปที่ใช้คอมพิวเตอร์เครื่องนี้ อย่างหลังต่างหากที่กำหนดว่าแพลตฟอร์มจะมองคุณอย่างไร

คุกกี้แยกกัน แต่ตัวตนยังรวมกัน

ตามคำอธิบายของ Mozilla คุกกี้ที่ตั้งไว้สำหรับหน้าต่างส่วนตัวจะถูกเก็บชั่วคราวในหน่วยความจำ แยกจากคุกกี้ของหน้าต่างปกติ ปิดหน้าต่างส่วนตัวบานสุดท้ายก็ถูกทิ้ง ความ "แยก" นี้เป็นเรื่องจริง: ล็อกอินบัญชี B ในหน้าต่างไม่ระบุตัวตน บัญชี A ในหน้าต่างปกติ ทั้งสองฝั่งมองไม่เห็นสถานะล็อกอินของกันและกัน

ดังนั้น "เปิดไม่ระบุตัวตนเข้าบัญชีรอง" จึงดูมีเหตุผล: เซสชันไม่รบกวนกัน ดูเหมือนสองสภาพแวดล้อมอิสระ

ปัญหาคือคุกกี้เป็นของแค่เลเยอร์เซสชัน แต่แพลตฟอร์มพิจารณาการเชื่อมโยงด้วยหลักฐานระดับอุปกรณ์และเครือข่าย บนเครื่องเดียวกัน หน้าต่างปกติกับหน้าต่างไม่ระบุตัวตนรายงานเวอร์ชันเบราว์เซอร์ ผลการเรนเดอร์ canvas รายการฟอนต์ พารามิเตอร์หน้าจอ เขตเวลา ภาษา เหมือนกันหมดจริง ๆ ยิ่ง IP ขาออกไม่ต่างกันเลย คุกกี้แยกแล้ว แต่ฟิงเกอร์พรินต์ไม่แยก เซสชันแยกแล้ว แต่อุปกรณ์ไม่แยก

นี่ยังอธิบายว่าทำไมเปิดหน้าต่างไม่ระบุตัวตนเยอะ ๆ ก็ไร้ประโยชน์: หน้าต่างไม่ระบุตัวตนชุดเดียวกันอยู่ในเซสชันชั่วคราวเดียวกัน เปิดสามบานก็เท่ากับเปิดสามแท็บบนอุปกรณ์เครื่องเดียวกัน สภาพแวดล้อมที่แยกจริงต้องให้แต่ละบัญชีมีฟิงเกอร์พรินต์ของตัวเอง มีเส้นทางออกของตัวเอง มีข้อมูลเซสชันที่เป็นอิสระและเก็บไว้ได้ระยะยาว หน้าต่างไม่ระบุตัวตนไม่ให้อะไรเลยสักอย่าง

ฟิงเกอร์พรินต์ทำไมเปลี่ยนยาก ประกอบจากอะไรบ้าง บทความเบราว์เซอร์ฟิงเกอร์ถูกประกอบขึ้นอย่างไรแยกละเอียดไว้แล้ว ที่นี่ไม่ซ้ำอีก จำคำเดียวพอ: หน้าต่างไม่ระบุตัวตนแก้ได้แค่ "เซสชันในเครื่องไม่ปนกัน" แต่แก้ไม่ได้ "ตัวตนอุปกรณ์โดนจำได้"

ทดสอบสองขั้น: ดูด้วยตาว่าหน้าต่างไม่ระบุตัวตนเปลี่ยนตัวตนหรือเปล่า

ฟังข้อสรุปอย่างเดียวไม่เท่ากับลองดูด้วยตาเองสองนาที Cover Your Tracks ของ EFF ไม่ต้องสมัครสมาชิก เปิดแล้วรันได้เลย

ขั้นที่ 1: รันครั้งแรกในหน้าต่างปกติ จดคุณสมบัติต่าง ๆ ที่แสดงขึ้นมา โฟกัสที่ข้อมูลเบราว์เซอร์และระบบ เขตเวลา ภาษา ฟอนต์ และผลการเรนเดอร์

ขั้นที่ 2: รันการทดสอบเดิมในหน้าต่างไม่ระบุตัวตน แล้วเอาสองผลลัพธ์มาเทียบกัน

ผลลัพธ์ที่ได้จะคงที่มาก: ข้อมูลเบราว์เซอร์และระบบ เขตเวลา ภาษา รายการฟอนต์ ผลการเรนเดอร์ canvas และกราฟิก สองครั้งนี้ใกล้เคียงหรือเหมือนกันเป๊ะ สิ่งที่เปลี่ยนจริงมักมีแค่คุกกี้และ local storage การเทียบนี้คือหลักฐานตรงที่สุด: หน้าต่างไม่ระบุตัวตนเปลี่ยนเซสชัน ไม่ใช่อุปกรณ์

ถ้าอยากเอาวิธีตัดสินแบบนี้ไปใช้ในงานประจำวัน ลำดับขั้นสำคัญกว่าการทดสอบครั้งเดียว บทความสร้างสภาพแวดล้อมแรกจากศูนย์จัดลำดับพร็อกซี ฟอร์ม และเช็กลิสต์ไว้ให้แล้ว

เมื่อไรไม่ระบุตัวตนพอ เมื่อไรต้องเปลี่ยนเครื่องมือ

โหมดไม่ระบุตัวตนไม่ได้ไร้ประโยชน์ ฉากที่ใช้ได้ค่อนข้างใกล้ตัว:

• ใช้คอมร่วมกัน: ไม่ทิ้งประวัติการเข้าชมให้คนต่อไป.
• เทียบราคาและดู "ราคาลูกค้าใหม่": ไม่โดนคุกกี้เดิมกวน เห็นหน้าเว็บแบบเข้าครั้งแรก.
• ล็อกอินบัญชีสาธารณะชั่วคราว: ใช้เสร็จปิดทิ้ง สถานะล็อกอินไม่ตกค้าง.
• หาสาเหตุหน้าเว็บเพี้ยน: ยืนยันว่าการแสดงผลผิดปกติเกิดจากแคชเก่าหรือเปล่า.
• เดโมให้ลูกค้าดู: เริ่มจากเซสชันสะอาด ตัดอิทธิพลปลั๊กอินและสถานะล็อกอินออก.

ฉากพวกนี้มีจุดร่วมเดียว: สิ่งที่ต้องแก้คือ "ร่องรอยในเครื่อง" ไม่ใช่ "การแยกตัวตน" พูดให้เห็นภาพขึ้นอีกนิด โหมดไม่ระบุตัวตนกัน "คนมอง" ไม่ใช่กัน "เครื่องจำ": มันหลบเพื่อนร่วมห้อง ครอบครัว เพื่อนร่วมงานที่นั่งอยู่หน้าคอมเครื่องเดียวกันได้ แต่ขวางไม่ได้เลยเมื่อแพลตฟอร์มเอาคุณกับอีกบัญชีมาวางเทียบกัน

ตรงข้ามกัน ตราบใดที่ความต้องการคือ "ใช้คอมเครื่องเดียวดูแลหลายบัญชี โดยแพลตฟอร์มห้ามเชื่อมบัญชีเข้าด้วยกันได้" โหมดไม่ระบุตัวตนก็ไม่มีทางสู้ สิ่งที่ต้องพึ่งคือกลไกการแยกสภาพแวดล้อม: การแยกสภาพแวดล้อมดูแลเขตแดนตัวตน ไม่ใช่ร่องรอยในเครื่อง

MostMate ถูกออกแบบตามแนวคิดนี้: มันคือเบราว์เซอร์แอนตี้ดีเท็กต์ MostMate จัดสภาพแวดล้อมเบราว์เซอร์แยกให้แต่ละบัญชีหนึ่งชุด ตอนสร้างสภาพแวดล้อมจะตั้งค่าพารามิเตอร์ฮาร์ดแวร์อย่างหน้าจอ จำนวนคอร์ RAM รวมถึงภาษา เขตเวลา ตำแหน่งภูมิศาสตร์ในคราวเดียว และตามเส้นทางออกเป็นค่าเริ่มต้น จุดที่ปรับแต่งตัวตนให้ต่างกันได้อยู่ตรงนี้ หน้าต่างไม่ระบุตัวตนไม่มีช่องทางนี้ให้

คำถามที่พบบ่อย

เว็บไซต์จับได้ไหมว่าเราอยู่ในโหมดไม่ระบุตัวตน?

จับได้ ในโหมดไม่ระบุตัวตนเบราว์เซอร์ยังเปิดเผยสัญญาณปกติอย่างเวอร์ชันและฟิงเกอร์พรินต์ บางเว็บยังเดาได้ว่าคุณอยู่ในโหมดส่วนตัวจากความพร้อมใช้ของพื้นที่เก็บข้อมูล สำหรับระบบตรวจจับความเสี่ยงแล้ว มันไม่ใช่เกราะป้องกัน แต่ก็ไม่ได้เปิดเผยอะไรเพิ่มขึ้น เป็นแค่การเข้าชมอีกครั้งจากอุปกรณ์เครื่องเดิม

บัญชีที่ล็อกอินในหน้าต่างไม่ระบุตัวตน ปิดแล้วออกจากระบบเองไหม?

สถานะล็อกอินจะจบลงเอง คุกกี้ถูกทิ้งเมื่อปิดหน้าต่าง เปิดครั้งหน้าต้องล็อกอินใหม่ แต่นี่กระทบแค่การเก็บสถานะล็อกอินฝั่งเครื่อง บันทึกการล็อกอินและบันทึกอุปกรณ์ฝั่งแพลตฟอร์มยังอยู่ครบถ้วน

โหมดไม่ระบุตัวตนซ่อน IP จริงได้ไหม?

ไม่ได้ มันไม่เปลี่ยนเส้นทางออกของเครือข่าย เว็บไซต์เห็นที่อยู่ของเส้นเดิมของคุณ อยากเปลี่ยนเส้นทางออกต้องพึ่งพร็อกซี แต่พร็อกซีก็แก้แค่เลเยอร์เครือข่าย ฟิงเกอร์พรินต์และสัญญาณฮาร์ดแวร์ยังอยู่ที่เดิม

บทสรุป

จุดยืนของโหมดไม่ระบุตัวตนไม่เคยใช่ "นิรนาม" แต่คือ "ไม่ทิ้งร่องรอย" มันแก้ปัญหาบันทึกตอนใช้อุปกรณ์ร่วมกัน ไม่ได้ออกแบบมาเพื่อป้องกันหลายบัญชีตั้งแต่แรก เข้าใจให้ชัดว่ามันแยกอะไร ไม่แยกอะไร จะช่วยประหยัดเวลาลองผิดลองถูกได้เยอะ ต้นทุนที่แพงที่สุดของการใช้เครื่องมือผิด คือการลงทุนซ้ำ ๆ ในทิศทางที่ไม่มีวันได้ผล

ถ้าฉากของคุณคือหลายบัญชีจริง ๆ ต้องย้ายความคิดไปที่ชั้นตัวตน: แต่ละบัญชีมีสภาพแวดล้อมแยกของตัวเอง เริ่มจากทำความรู้จักว่า MostMate คืออะไร แล้วดาวน์โหลด MostMate ใช้เวอร์ชันฟรีสร้างสองสภาพแวดล้อมลองรันดู จากนั้นเอาการทดสอบสองขั้นข้างบนมาเทียบอีกรอบ ความต่างจะชัดกว่าคำอธิบายใด ๆ